Old people are people too

εσύ βλέπεις:

ζάρες

άσπρα μαλλιά

μυρωδιά κλεισούρας

χάπια

μάτια… πάντα τα ίδια μάτια/

εγώ βλέπω:

ρυτίδες γέλιου

μαλλί της γριάς

γιαγιαδίστικη μυρωδιά

καραμέλες βουτύρου

μάτια.... ίδια μάτια πάντα.

άνθρωποι γεμάτοι ιστορίες μέσα τους | ψάχνουν απεγνωσμένα κάποιον να μιλήσουν και να σκοτώσουν την ώρα τους./

(story#1)

λεωφορείο.

βροχερή μέρα || κολλάει η υγρασία πάνω σου

3 στάσεις πιο κάτω ανεβαίνει η γριούλα. | κουβαλάει τις σουπερμαρκετοσακούλες και ψιλοκουτσαίνει | Κάθεται δίπλα σου | Sου πιάνει την κουβέντα (και μάλιστα στα γαλλικά) | Σε κερδίζει μόνο λέγοντας “ que belle fille!” | Και έπειτα μέσα σε ένα τέταρτο μαθαίνει τα τελευταία 5 χρόνια της ζωής σου || και λέει ότι η ζωή σου μοιάζει τόσο ωραία….

«je t’espere une belle journee».|| και ύστερα το χαμόγελο με τα κιτρινισμένα δόντια | ίσως το πιο ωραίο που είδα ποτέ μου!

(story #2)

Next station Panormoy.

κατεβαίνω | βγαίνω έξω. |κάθομαι σε ένα παγκάκι στην πλατειά στο ύψος της Λαρίσης. | Έχει ωραία μέρα…

Απέναντι μου όλα τα γεροντάκια πίτσι-πίτσι κουβεντούλα.||

ένας γεράκος κάθεται μόνος του και τρώει παγωτό πύραυλο. |

Τον χαζεύω.||

ίσως τόσο πολύ που μάλιστα ήρθε και με ρώτησε αν θέλω να με κεράσει παγωτό. Γελάω.

||Anyway σ’ ευχαριστώ ευγενικέ γεράκο..!

(story #3)

και πάλι περιμένω το λεωφορείο. | αργεί υπερβολικά. |σχεδιάζω ένα ηλίθιο κόμιξ μια σελίδας .

μια γρια έρχεται από το πουθενά. | κάθεται λίγο δίπλα μου. | κοιτάζει τι κάνω. | μου λέει πως κάνω πολύ όμορφα πράγματα. | μου εκμυστηρεύεται την εγγονή της πως θυμίζω.||

με γεμίζει αισιοδοξία μιλώντας μου πέντε λεπτά || και ύστερα έρχεται το λεωφορείο. | ανεβαίνω.

| την βλέπω.

|| χάνεται πάλι στο πουθενά…।

thank you stranger

(μου ‘φτιαξες την μέρα) :)

(fin)